Archive for the ‘ആത്മീയം’ Category

 

സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കത്തോലിക്കാസഭ വ്യത്യസ്ത തരത്തിലുള്ള വിശ്വാസപ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ചാണ് ഇന്നു ലോകത്തിനു വെളിച്ചം പകർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നത്. വലിയ വിശ്വാസപ്രതിസന്ധികൾ സഭയെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ അവസരങ്ങളിലെല്ലാം അല്പംപോലും ചുവടുപിഴയ്ക്കാതെ സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രഭവിതറി നിലനില്ക്കാൻ സഭയ്ക്കു സാധിച്ചത് അതിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും നിത്യസത്യത്തിൽ അടിയുറച്ചതായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. കാലാകാലങ്ങളിൽ വിശുദ്ധരും പണ്ഡിതരുമായ പിതാക്കന്മാർ ദൈവവചനത്തെയും സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തെയും കോർത്തിണക്കി വിശ്വാസികൾക്കു ചരിക്കാൻ ശരിയായ മാർഗം വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ വിശ്വാസപ്രതിസന്ധികളെക്കുറിച്ച് സഭ ഒട്ടും ആകുലപ്പെടേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

എന്നാൽ ഈ സത്യമാർഗത്തെ ശരിയായ വിധത്തിൽ വിശ്വാസികൾക്കു കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവർക്കു കഴിയാതെപോയാൽ അതു വലിയ പ്രതിസന്ധികൾ സൃഷ്ടിക്കും. അതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ് ഇന്നു സഭയിൽ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും എന്നാൽ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവർ ഇപ്പോഴും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു നടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു മൂവ്മെന്റ്. കത്തോലിക്കാസഭയിൽനിന്നുതന്നെ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചില അബദ്ധപ്രബോധനങ്ങളുടെയും ശരിയല്ലാത്ത വചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെയും ഫലമായി അന്യമതങ്ങളെയും അന്യമതാനുയായികളെയും ശത്രുക്കളായി പരിഗണിക്കുന്ന അത്യന്തം അപകടകരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുമായി ഒരുപറ്റം സത്യവിശ്വാസികൾ ഇന്നു കൂട്ടംകൂടിയിരിക്കുന്നു. കുറച്ചുനാളുകളായി ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ഒറ്റപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങളും കുറിപ്പുകളുമൊക്കെ സഭയിൽ പ്രചരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അതൊരു പ്രസ്ഥാനമായി മാറിയിട്ടുണ്ടോയെന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞദിവസം കെസിബിസി ബൈബിൾ കമ്മീഷൻ മുൻസെക്രട്ടറിയായിരുന്ന ബഹു. മയ്യാറ്റിൽ അച്ചൻ ഇതേക്കുറിച്ചു സൂചിപ്പിച്ച് എഴുതിയ കുറിപ്പിനു അവർ നല്കിയ മറുപടി ആ സംശയത്തെ ദൂരീകരിക്കുന്നു. സഭയുടെ പ്രബോധങ്ങളെയും പഠനങ്ങളെയുമെല്ലാം പെട്ടിയിലടച്ച് തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയിൽതെളിയുന്ന ചിന്തകളെ പ്രബോധനങ്ങളായി സമൂഹത്തിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിന് ചിലരുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഇന്ന് സംഘടിതമായ ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നുള്ളത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അബദ്ധപ്രബോധനങ്ങൾ നല്കി സഭയ്ക്കു പുറത്തുപോയിട്ടുള്ള ചില ഗ്രൂപ്പുകളെപ്പോലെതന്നെ ദൈവവചനത്തെ സഭാത്മകമായി മനസിലാക്കാനും വ്യാഖ്യാനിക്കാനും ശ്രമിക്കാതെ തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അവതരിപ്പിക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഒരൊറ്റ സുവിശേഷത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്ത സഭകൾ ജന്മമെടുക്കാൻ ഒരു പ്രധാന കാരണമായ സാംസ്ക്കാരികാനുരൂപണം എന്ന നന്മയെ പൈശാചികമായി അവതരിപ്പിച്ച് അവർ വിശ്വാസികളിൽ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നു. അതേസമയം മറ്റു സമൂഹത്തിൽനിന്നും സംസ്ക്കാരത്തിൽനിന്നും എന്തു സ്വീകരിക്കണം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണം എന്ന സഭയുടെ പഠനങ്ങളെയെല്ലാം അവഗണിച്ച് സാംസ്ക്കാരികാനുരൂപണം എന്നപേരിൽ വി. കുർബാനയിൽപ്പോലും കോപ്രായങ്ങൾ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നവരുടെ ചെയ്തികൾ ഇവരുടെ വാദങ്ങൾക്കു ശക്തി കൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾപോലും മറന്നിട്ടാണ് ഇവരുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ.. മാംസമായി അവതരിച്ച ദൈവവചനം വാക്കുകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടത് ചില പ്രത്യേക സ്ഥലങ്ങളിലും കാലങ്ങളിലുമായിരുന്നെന്ന സത്യം മറക്കപ്പെടുന്നു… അതുകൊണ്ടുതന്നെ വചനത്തിന്റെ സന്ദേശം കാലദേശങ്ങൾക്കതീതമാകുമ്പോഴും അതിന്റെ സാംസ്ക്കാരികവും ചരിത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം അവഗണിക്കപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ ശരിയായ സന്ദേശം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ കുറവുണ്ടാകുമെന്ന സത്യം ചിലർ മനപൂർവം മറക്കുന്നു. കൂടാതെ ബൈബിൾ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ദൈവവചനം പൂർണമാണെന്ന വാദവും ചിലർ പുലർത്തുന്നു. എഴുതപ്പെട്ട വചനമെന്ന് ബൈബിളിനെ വിളിക്കുന്ന സഭ തന്റെ പാരമ്പര്യത്തെ എഴുതപ്പെടാത്ത വചനമെന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.  ആദ്യനൂറ്റാണ്ടിലെ ആരാധനക്രമങ്ങൾ, എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ജീവിച്ചിരുന്ന സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ, സാർവത്രികസൂനഹദോസുകളുടെ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ, മാർപ്പാപ്പമാരുടെ വിശ്വാസസത്യപ്രഖ്യാപനങ്ങൾ എന്നീ ഘടകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സഭയുടെ പാരമ്പര്യമെന്ന എഴുതപ്പെടാത്ത വചനംകൂടി ചേരുമ്പോഴാണ് ദൈവവചനം പൂർണമാകുന്നതെന്ന് പലരും മനസിലാക്കുന്നില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട വചനമായ ബൈബിളിന്റെ വ്യാഖ്യാനം എഴുതപ്പെടാത്ത വചനമായ സഭയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളോടും പഠനങ്ങളോടും യോജിച്ചുനില്ക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അത് സത്യസന്ധവും വിശ്വാസയോഗ്യവും ആവുകയുള്ളു. കാലാകാലങ്ങളിലുണ്ടായിട്ടുള്ള വലിയ വിശ്വാസപ്രതിസന്ധികളിലൊക്കെ ഉലയാതെ നില്ക്കാൻ സഭയെ സഹായിച്ചതും ബൈബിളിന്റെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും പരസ്പരബന്ധത്തിലുള്ള സഭയുടെ അടിയുറച്ച കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളാണ്. എന്നാൽ ബൈബിൾ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സഭയുടെ സ്വത്താണെന്ന സത്യം വിസ്മരിച്ച് അതിനെ സ്വകാര്യസ്വത്തായി പരിഗണിച്ച് സ്വന്തം ഭാവനയിൽ വിരിയുന്നതും ആളുകൾക്കു ആകർഷകവുമായ ചിന്തകൾ വിതറി സമൂഹത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുകയും അന്യമതങ്ങളെയും അന്യമതവിശ്വാസികളെയും പൈശാചികമെന്ന പേരുചേർത്തു വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ സാമൂഹ്യവിരുദ്ധരാണെന്നു നാം തിരിച്ചറിയണം… കത്തോലിക്കാസഭ അച്ചന്മാരുടെയും മെത്രാന്മാരുടെയും സൌകര്യത്തിനുവേണ്ടി ബൈബിളിലെ  വചനത്തിൽ വെള്ളം ചേർത്തിരിക്കുന്നതിനാൽ പി.ഒ.സി. ബൈബിൾതന്നെ ശരിയല്ലെന്ന വാദവും അടുത്തകാലത്തുകേട്ടു. ഇതുപോലുള്ള കുത്തിത്തിരുപ്പുകൾ സഭയിൽ തുടങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവർ ഉറക്കംവിട്ടുണർന്നേ മതിയാകു. അതല്ലെങ്കിൽ പല വിശ്വാസികളിലും അത് ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുകയും അവരുടെ വശ്വാസത്തിൽപ്പോലും പ്രതിസന്ധികൾ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

സത്യവിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട അഭിവന്ദ്യ മെത്രാന്മാർ തങ്ങളുടെ വിലയും നിലയും മറന്ന് ചില പ്രമുഖരായ ധ്യാനഗുരുക്കന്മാരോട് വിധേയത്വവും ആരാധനയും പുലർത്തുന്നത് അവരുടെ ശരിയല്ലാത്ത പ്രബോധനങ്ങളിൽ അടിയുറച്ചു നില്ക്കാൻ അവർക്കു ശക്തിയാകുന്നുണ്ടെന്നുള്ളത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. കൂടുന്ന ആളുകളുടെ എണ്ണത്തേക്കാൾ പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന വചനത്തിന്റെ ആധികാരികതയാണ് ധ്യാനകേന്ദ്രങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ അടിസ്ഥാന മാനദണ്ഡമായി സ്വീകരിക്കേണ്ടതെന്നു ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ വലുപ്പത്തിൽ ആകൃഷ്ടരാകുന്ന അധികാരികൾ മറക്കരുത്. അടുത്തകാലത്ത്, തികച്ചും സഭയുടെ ചിന്തകൾക്കു വിരുദ്ധമായി അന്യമതത്തെ ആക്ഷേപിച്ചു സംസാരിച്ച ഒരു വചനപ്രഘോഷകനെ ഒരു ഇടവകയിൽ കൺവൻഷൻ നടത്താൻ വിളിക്കുകയും പരസ്യത്തിനുവേണ്ടി ഫ്ലക്സും നോട്ടീസുമൊക്കെ തയ്യാറാക്കിയപ്പോൾ ആ രൂപതയുടെ മെത്രാന്റെ തലകൂടി അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെല്ലാം തലവെച്ചുകൊടുക്കുന്ന മെത്രാന്മാർ ഇതുപോലുള്ളവരുടെ അബദ്ധപ്രബോധനങ്ങൾക്കു അതുവഴി കൈയൊപ്പു ചാർത്തിക്കൊടുക്കുകയാണെന്നു ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ ആവോ.. വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മെത്രാനും വികാരിയച്ചനും അംഗീകരിച്ചാശീർവദിക്കുന്നയാളുടെ പ്രബോധനം ഇരുകൈയും നീട്ടി സ്വീകരിക്കാൻ പിന്നെ മുൻപിൻ നോക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.. എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ ഇന്ന് വിശ്വാസികളും ഇക്കാര്യത്തിൽ ജാഗ്രത പാലിക്കേണ്ടിവരുന്നു. സത്യവിശ്വാസം മാത്രം പ്രസംഗിക്കപ്പെടേണ്ട കത്തോലിക്കാസഭയുടെ പ്രസംഗപീഠങ്ങളിലും അബദ്ധപ്രബോധനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു!! വചനത്തെ സഭാത്മകമായി മനസിലാക്കാനും പഠിക്കാനും വിശ്വാസികളും, വിശ്വാസവിരുദ്ധമായ പഠനങ്ങൾ എത്രകൊമ്പത്തുനിന്നുണ്ടായാലും തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം മറക്കാതെ അതിനെ തള്ളിപ്പറയാൻ അധികാരികളും എപ്പോഴും ജാഗരൂകരായിരിക്കണമെന്ന് ഇക്കൂട്ടരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം നമ്മെ നിരന്തരം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു… 

 

 

കഴിഞ്ഞ കുറേ ദിവസങ്ങളായി ഓൺലൈൻ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ തുടർച്ചയായി കത്തോലിക്കാസഭയുടെ പൌരോഹിത്യത്തെയും പുരോഹിതരെയും പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും അവഹേളിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. സഭയോടു ബന്ധപ്പെടുത്താൻ പറ്റുന്ന ഏതെങ്കിലും പ്രതിസന്ധികൾ പൊതുസമൂഹത്തിലുണ്ടാകുമ്പോഴെല്ലാം ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സാധാരണമാണ്. ഈ വാക്കുകൾ കുറിക്കുമ്പോൾ നവമാധ്യമങ്ങളിൽ കത്തോലിക്കാ വൈദികർക്കെതിരെ ഉണ്ടാകുന്ന വിമർശനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ല എന്ന മിഥ്യാധാരണയിലല്ല ഞാൻ. പല ആരോപണങ്ങളും സ്വയംവിമർശനത്തിനും തെറ്റുതിരുത്തലിനും ഉപയോഗിക്കണമെന്ന ബോദ്ധ്യത്തോടെതന്നെ ചില കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കേണ്ടത് ഒരു കത്തോലിക്കാ വൈദികനെന്ന നിലയ്ക്ക് എന്റെ കടമയാണെന്ന ചിന്തയാണ് ഈ കുറിപ്പുകൾക്കടിസ്ഥാനം. ഈ ദിവസങ്ങളിൽ സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ചു പോസ്റ്റുചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു വിഷയമാണ് കേരളത്തിലെ നേഴ്സുമാരുടെ സമരവും അതിനോടുള്ള വ്യത്യസ്തമായ പ്രതികരണങ്ങളും. നേഴ്സുമാർക്ക് അർഹമായ ശമ്പളം ലഭിക്കണമെന്നുള്ളത് നിസ്തർക്കമായ കാര്യമാണ്. എന്നാൽ ആ വിഷയത്തോട് പ്രതികരിക്കാൻമാത്രം അതിന്റെ സാങ്കേതികവും നിയമപരവുമായ വശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രാഹ്യം എനിക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ടും ഇവിടെ പരാമർശിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന വിഷയം അതല്ലാത്തതുകൊണ്ടും അതിനേക്കുറിച്ച് വിശദമായി കുറിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ഏതായാലും പട്ടണങ്ങളിലെ മൾട്ടിസ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലുകളെയും ഗ്രാമങ്ങളിലെ ചെറുകിട ആശുപത്രികളെയും ഒരേ തലത്തിൽകണ്ട് നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്നത് ന്യായമാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല എന്നു മാത്രം പറയട്ടെ. എന്നാൽ ഈ സമരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വൈദികരെക്കുറിച്ചും സഭയുടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും നവമാധ്യമങ്ങളിലുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങളും ചർച്ചകളും ഒരു വീണ്ടുവിചാരത്തിനു വിധേയമാക്കണമെന്നു തോന്നുന്നു.

കത്തോലിക്കാവൈദികർ വിശ്വാസികളെ ഒരു മയവുമില്ലാതെ പിഴിഞ്ഞ് ആ പണമുപയോഗിച്ച് ആഢംബരജീവിതം നയിക്കുന്നു എന്ന ആരോപണമാണ് ഏറ്റവും മുമ്പിൽ നില്ക്കുന്നത്. വി. കുർബാനയ്ക്കും മറ്റു കർമ്മങ്ങൾക്കുമൊക്കെ പാവപ്പെട്ടവന്റെ പണംപിടിച്ചുവാങ്ങി അച്ചന്മാർ തിന്നുകൊഴുക്കുന്നു എന്നതരത്തിലാണ് പ്രതികരണങ്ങൾ. വി.കുർബാനധർമ്മത്തെയും നേഴ്സുമാരുടെ ശമ്പളത്തെയും താരതമ്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള നിർഭാഗ്യകരമായ ചില കമന്റുകളും കാണാനിടയായി. വി. കുർബാനയോടും മറ്റു കർമ്മങ്ങളോടുമനുബന്ധിച്ച് പണമിടപാടുകൾ വേണമോ വേണ്ടയോ എന്നത് പിന്നീട് ചർച്ച ചെയ്യാവുന്ന ഒരു വിഷയമാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ സഭയിൽ നിലവിലിരിക്കുന്ന ഈ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കണക്കുകൾ എത്രപേർക്കറിയാം? സഭയുടെ നിയമമനുസരിച്ച് വി. കുർബാനനിയോഗത്തിന് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന തുകയെ കുർബാനധർമ്മമെന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു വൈദികന് ഒരു ദിവസം എത്ര കുർബാന നിയോഗങ്ങൾ വിശ്വാസികളിൽനിന്നു ലഭിച്ചാലും ഒരു ദിവസം ഒരു കുർബാനധർമ്മം മാത്രമേ സ്വീകരിക്കാൻ അനുവാദമുള്ളു. അതായത് പത്തുപേർ ഒരേദിവസം വി. കുർബാനനിയോഗം വികാരിയച്ചനെ ഏല്പ്പിച്ചാലും അതിൽ ഒരു കുർബാനനിയോഗത്തിലാണ് അന്ന് അച്ചൻ വി.കുർബാന അർപ്പിക്കുന്നത്. ബാക്കിയുള്ളത് മറ്റു ദിവസങ്ങളിലേയ്ക്കു മാറ്റിവയ്ക്കും. കൂടാതെ ഒരച്ചൻ ഒരു ദിവസം ഒന്നിൽ കൂടുതൽ വി.കുർബാനയർപ്പിക്കുമ്പോഴും ഒരു കുർബാനധർമ്മം മാത്രമേ സ്വീകരിക്കാൻ അച്ചന് അനുവാദമുള്ളു. രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും വി.കുർബാന അച്ചൻ അർപ്പിക്കുന്നത് രൂപതാമെത്രാന്റെ നിയോഗത്തിലാണ്. അതുപോലെ ഒരു വൈദികന് ഒരേസമയം നൂറ് കുർബാന നിയോഗത്തിൽകൂടുതൽ സ്വന്തം കണക്കിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ അനുവാദമില്ല. അതിൽ കൂടുതൽ നിയോഗങ്ങൾ ഇടവകയിൽനിന്നു കിട്ടുന്നവർ അതു രൂപതയിൽ ഏല്പിക്കുകയും അവിടുന്ന് അത് വി. കുർബാന നിയോഗങ്ങൾ എല്ലാ ദിവസവും ലഭിക്കാത്ത ചെറിയ ഇടവകകളിലെ വൈദികരെ ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ചുരുക്കത്തിൽ വി. കുർബാനയുടെ കണക്കിൽ ഒരു വൈദികന് ഒരുമാസം ലഭിക്കുന്ന തുക മുപ്പത് വി. കുർബാന നിയോഗങ്ങളുടേതാണ്. ഇങ്ങനെ വി. കർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്കു നിശ്ചിത തുക ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതിനുപിന്നിൽ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഒരു കാരണവുമില്ല. മറിച്ച് വി. കർമ്മങ്ങളോടനുബന്ധിച്ചുള്ള സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിൽ ക്രമരഹിതമായ ഒരവസ്ഥയും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു ക്രമീകരണമാണിത്. അതേസമയം നമ്മുടെ നിയോഗത്തിൽ ഒരു കുർബാനയർപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നമ്മുടേതായ ഒരു സമർപ്പണം എന്നതരത്തിൽ കുർബാനധർമ്മത്തെ മനസിലാക്കുന്നതിലും തെറ്റില്ല.

പിന്നെയുള്ളത് മാമ്മോദീസായും വിവാഹവുമൊക്കെ പരികർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ചില വിശ്വാസികൾ അച്ചനു നല്കുന്ന ‘കൈമടക്കാ’ണ്. കൈമടക്കെന്ന വാക്ക് അനുചിതമാണെങ്കിലും ഞാൻ അതിവിടെ ബോധപൂർവം ഉപയോഗിച്ചതാണ്. പണം കൊടുക്കുന്ന വിശ്വാസികൾതന്നെയാണ് അതിന് അങ്ങനെയൊരു നിറം നല്കുന്നത്. കർമ്മങ്ങളൊക്കെ കഴിയുമ്പോൾ ആരും കാണാതെന്നമട്ടിൽ എന്നാൽ എല്ലാവരെയും കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കവർ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി അച്ചന്റെ കൈയിൽ പിടിപ്പിക്കുന്ന ശൈലിയാണ് പലർക്കുമുള്ളത്. നമ്മുടെ ഭവനത്തിലെ ഒരു കർമ്മത്തിനു നമ്മൾ പ്രത്യേകം ക്ഷണിച്ചുവരുത്തിയ വൈദികന് വണ്ടിക്കൂലി കൊടുത്തുവിടുകയെന്നത് സാമാന്യമര്യാദ മാത്രമല്ലേ. അത് കൈക്കൂലി കൊടുക്കുന്നതുപോലെ ഒളിച്ചും പാത്തും ചെയ്യേണ്ട ഒരു കാര്യമല്ലല്ലോ. ചിലർ ഇങ്ങനെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്ന വൈദികർക്കുമാത്രമല്ല, ഇടവകയിലെ വികാരിയച്ചനും ഇങ്ങനെയുള്ള അവസരത്തിൽ പണം നല്കാറുണ്ട്. അതു നല്കുന്നവന്റെ ഔദാര്യമാണ്, അച്ചന്റെ അവകാശമല്ല. അതുകൊണ്ട് അവിടെയും അച്ചൻ ഞെരിച്ചു പിരിക്കുന്നു എന്നെങ്ങനെയാണ് പറയുന്നത്. അച്ചനു വ്യക്തിപരമായി പണം നല്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ വി. കുർബാനയോ മറ്റേതെങ്കിലും കർമ്മങ്ങളോ അച്ചൻ നടത്തിക്കൊടുക്കാതിരിക്കുകയോ വിശ്വാസികളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അത് ഗുരുതരമായ വീഴ്ചയാണ്. അത് സാധാരണ സംഭവിക്കാത്ത കാര്യവുമാണ്.

വി. കർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്കു സഭ മേൽപറഞ്ഞരീതിയിൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന തുകയല്ലാതെ പള്ളിയിലെ മറ്റൊരു പിരിവിന്റെയും ഒരംശംപോലും വൈദികനുള്ളതല്ലെന്നും അത് ആ ഇടവകയുടെയോ മറ്റേതെങ്കിലും പൊതുകാര്യത്തിനോ വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നുമുള്ള സത്യം മനപൂർവം മറന്നുകൊണ്ടാണോ ഈ നിലതെറ്റിയ വിമർശനം എന്നു ചിന്തിക്കണം. (അച്ചന്മാർക്കു ഇടവകയിൽനിന്നു നല്കുന്ന അലവൻസിന്റെ കാര്യം മറന്നുകൊണ്ടല്ല ഇതെഴുതുന്നത്). മിക്കവാറും അച്ചൻമാർ സാമ്പത്തിക കാര്യത്തിൽ വിശ്വാസികളുടെ വിമർശനത്തിനും ശാപവാക്കുകൾക്കുമൊക്കെ ഇരയായിത്തീരുന്നത് ഇടവകയുടെ പൊതുനന്മയ്ക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുമ്പോഴാണെന്നതും സത്യമാണ്. അതൊന്നും പലപ്പോഴും അവർ വിളിച്ചറിയിച്ചു നടക്കാറില്ലെന്നു മാത്രം.

പിന്നെ മറ്റൊരാരോപണം പാവപ്പെട്ടവന്റെ കാശുകൊണ്ട് പണിത കൊട്ടാരത്തിൽ അച്ചൻ കിടന്നുറങ്ങുന്നു എന്നതാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ പല പള്ളിമുറികളുടെയും നിലവാരത്തിൽ താമസിക്കാൻമാത്രം സാമ്പത്തികമായ അടിത്തറയുള്ളതല്ല പല വൈദികരുടെയും കുടുംബപശ്ചാത്തലമെന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത വസ്തുതയാണ്. എന്നാൽ ഇടവകയുടെ പള്ളിമുറി ന്യായമായ സൌകര്യത്തിൽ നിർമ്മിച്ച് ഇടവകയിൽ തങ്ങളുടെ ആത്മീയവും ഭൌതികവുമായ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ വരുന്ന വൈദികർക്ക് താമസിക്കാൻ നല്കുകയെന്നത് സഭയെയും വൈദികരെയും സ്നേഹിക്കുന്ന വിശ്വാസികളുടെ നല്ല പാരമ്പര്യമാണ്. ആ മനോഭാവത്തിൽനിന്നു മാറി ‘ഞങ്ങളുടെ വിയർപ്പിന്റെ വിലകൊണ്ടു പണിത കെട്ടിടത്തിൽ കയറികിടക്കുന്ന നാണമില്ലാത്തവൻ’ എന്ന തരത്തിലുള്ള അന്തസുകെട്ട വർത്തമാനം പറയുന്നിടത്ത് എത്ര സുന്ദരമായ മുറിയുണ്ടെങ്കിലും കിടന്നാൽ ആത്മാഭിമാനമുള്ളവർക്ക് ഉറക്കം വരില്ല.

വൈദികർ സ്വന്തമായി വാഹനമുപയോഗിക്കുന്നതും ചില തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി നിശിതമായി വിമർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഒന്നാമതായി ഇടവകവൈദികർ സന്ന്യാസികളെപ്പോലെ ദാരിദ്ര്യം വ്രതമായി സ്വീകരിച്ചവരല്ല. അതിനാൽത്തന്നെ അവർക്കു സ്വന്തമായി വാഹനമുണ്ടാകുന്നത് വലിയ തെറ്റൊന്നുമല്ല. അതോടൊപ്പം വിശ്വാസികളുടെ പണമുപയോഗിച്ചാണ് വൈദികർ വാഹനം വാങ്ങുന്നതെന്ന നാണംകെട്ട ആരോപണമുന്നയിച്ച് സ്വയം അപഹാസ്യരാകാൻ നാം നിന്നുകൊടുക്കണമോ? തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന പണംകൊണ്ടോ ലോണെടുത്തോ ഒക്കെ വൈദികർ വാഹനം വാങ്ങിയാൽ അതിന്റെ ചുറ്റും വിമർശനത്തിന്റെ കല്ലും തടിയുമായി നില്ക്കുന്നതിൽ അല്പം അപാകതയില്ലേ?

ഇങ്ങനെയുള്ള ചില വിശദീകരണങ്ങളൊക്കെ നല്കുമ്പോഴും പൌരോഹിത്യജീവിതങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരം ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ കുറയുന്നുണ്ട് എന്ന സത്യവും അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. പക്ഷെ അവിടെയും നാം മറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു സത്യമുണ്ട്. നന്നായി ഒന്നു വിലയിരുത്തിയാൽ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം കുറയുന്നതിന്റെ ഒരു കാരണം ഇന്നത്തെ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിലുണ്ടാകുന്ന അപചയങ്ങളാണെന്നു കാണാം. ധാർമ്മികമൂല്യങ്ങളും സത്യസന്ധതയും വിശുദ്ധിയുമൊക്കെ ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളായി മാത്രം പരിഗണിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഈ സമൂഹത്തിന്റെതന്നെ ഭാഗമായ വൈദികരിലും ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയേറെയാണ്. പക്ഷെ ഇങ്ങനെയുള്ള ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി ജീവിതത്തിന്റെ കുറവുകളെ വെള്ളപൂശാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അവകാശമില്ലെന്ന് ഏറ്റുപറയാനും എനിക്കു മടിയില്ല.

വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ കുറിപ്പുകൾ അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ്. ഒന്നാമതായി, പൌരോഹിത്യം നാളത്തെ സഭയ്ക്കും ആവശ്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ വരുംതലമുറയ്ക്ക് ആവശ്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുണ്ട്. പൌരോഹിത്യം പേറുന്ന പുരോഹിതൻ ഒരുപക്ഷേ ബലഹീനനാകാം..കുറവുകൾ ധാരാളമുള്ളവനാകാം. എന്നാൽ പൌരോഹിത്യം ഒരിക്കലും വില കുറഞ്ഞതാകുന്നില്ല. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് കൂദാശകൾ സ്വീകരിച്ച് ദൈവാനുഭവത്തിൽ വളരാൻ പൌരോഹിത്യം ആവശ്യമുണ്ട്. അതിനാൽ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയുംമറ്റും മുമ്പിൽ പുരോഹിതരുടെ കുറവുകൾ ചുണ്ടിക്കാണിച്ച് അവരെ അവഹേളിച്ച് പൌരോഹിത്യത്തെ വെറുക്കുന്നവരായി ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തരുത്. അത് ആ കുഞ്ഞുങ്ങളോടു ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദ്രോഹമാണ്.

രണ്ടാമതായി സഭയ്ക്കും സഭയുടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കുമെതിരേ ബോധപൂർവം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരുടെ നിഗൂഢനീക്കങ്ങൾ നാം കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കരുത്. നേഴ്സുമാരുടെ സമരത്തോടുള്ള പ്രതികരണത്തിൽപോലും അതു വ്യക്തമാണ്. കേരളത്തിലെ വലിയ ആശുപത്രികളെല്ലാം കത്തോലിക്കാസഭയുടെമാത്രം നേതൃത്വത്തിലല്ലെന്നു നമുക്കറിയാം. എന്നാൽ നവമാധ്യമങ്ങളിൽ വരുന്ന പ്രതികരണങ്ങളിൽ അനീതി കാണിക്കുന്നതുമുഴുവൻ കത്തോലിക്കാസഭയാണെന്ന ധ്വനിയാണുള്ളത്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം കാത്തലിക് ഹെൽത്ത് അസോസിയേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ (ചായ്) യുടെ കേരളഘടകം നല്കിയ ഒരു പത്രപ്രസ്താവന മറ്റെല്ലാ പത്രങ്ങളുമെന്നപോലെ ദീപികയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. അതിനെതുടർന്ന്, ദീപിക അതിനുമുമ്പും ശേഷവുമൊക്കെ നല്കിയ വാർത്തകളെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ദീപിക നേഴ്സുമാർക്കെതിരെയാണെന്നും ദീപിക ബഹിഷ്ക്കരിക്കണമെന്നുമുള്ള ചില പ്രതികരണങ്ങൾ കാണുകയുണ്ടായി. സുബോധമുള്ള സമൂഹം അർഹിക്കുന്ന അവജ്ഞയോടെ അതു തള്ളിക്കളഞ്ഞെങ്കിലും ഇതുപോലുള്ള ബോധപൂർവമായ നീക്കങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നതു മറന്നുകൂടാ. അതുകൊണ്ട് മനപൂർവം സഭയ്ക്കെതിരെ നില്ക്കുന്നവരുടെ കരങ്ങളിലേക്ക് മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ സഭയെക്കുറിച്ചും പൌരോഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചും പുരോഹിതരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയുള്ള തെറ്റായ അറിവുകൾ ആയുധങ്ങളായി നല്കാതിരിക്കാൻ സഭയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കു കടമയുണ്ട്.

ആദ്യത്തെ വാചകം ഒരിക്കൽക്കൂടി ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ്. നന്മയാഗ്രഹിച്ച് നടത്തുന്ന വിമർശനങ്ങളെ തുറന്ന മനസോടെ സ്വീകരിക്കുകയും ആത്മപരിശോധന നടത്തുകയും ചെയ്യാൻ ഞാനുൾപ്പെടുന്ന വൈദിക സമൂഹം സന്നദ്ധമാകണം. അതോടൊപ്പം മനപൂർവം തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ച് സഭയെയും പൌരോഹിത്യത്തെയും പുരോഹിതരെയും അവഹേളിക്കുന്നവരോട് അവർ അകത്തുള്ളവരാണെങ്കിലും പുറത്തുള്ളവരാണെങ്കിലും ഉചിതമായി പ്രതികരിക്കാനും..

മാപ്പ്…

Posted: മാര്‍ച്ച് 6, 2017 in ആത്മീയം

ഞാനുൾപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തിൽപെട്ട ഒരാൾ അതിനീചമായ ചില തിന്മകൾ ചെയ്തതിന്റെ ഞടുക്കത്തിലായിരിക്കുന്ന പൊതുസമൂഹത്തിനുമുമ്പിൽ കുറിക്കപ്പെടുന്ന ഈ വാക്കുകൾക്ക് പ്രതിരോധത്തിന്റെ മുനകളല്ല, മറിച്ച് ആ ദുരന്തത്തിന്റെ ഫലമനുഭവിക്കുന്നവരോടും ഈ പൊതുസമൂഹത്തോടു മുഴുവനുമുള്ള ക്ഷമായാചനയുടെ നാമ്പുകളാണുള്ളത്. അല്പമെങ്കിലും ധാർമ്മികതയുള്ള ഒരു വ്യക്തിയും ചെയ്യില്ലാത്ത കുറ്റകൃത്യമാണ് അയാളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിരിക്കുന്നത്. ഇത് പോലീസിന്റെയോ മാധ്യമങ്ങളുടെയോ കുറ്റാരോപണം മാത്രമല്ല, അയാൾ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണെന്ന് അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ യാതൊരു ദാക്ഷണ്യവും അർഹിക്കാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് അയാളിപ്പോൾ. ധാർമ്മികതയുടെയും നന്മയുടെയും വക്താവാകേണ്ട ഒരുവനിൽനിന്ന് ഇത്രയും നീചമായ ഒരു കുറ്റകൃത്യം ഉണ്ടായതിനാൽ നിയമം അനുവദിക്കുന്ന പരമാവധി ശിക്ഷയ്ക്ക് അയാൾ അർഹനാണെന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല. സഭാനേതൃത്വവും ഇക്കാര്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നിലപാടുകൾ സ്വീകരിക്കാൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്. ക്രിമിനൽ കുറ്റകൃത്യത്തിലേർപ്പെടുന്നവർ ആരാണെങ്കിലും അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നിലപാടുകൾ സ്വീകരിക്കാതെ പൊതുസമൂഹത്തിനുമുമ്പിൽ സഭയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവർ മറക്കരുത്. ഈ കൊടുംപാതകം ചെയ്തയാളുടെ ജീവിതാവസ്ഥയിലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയ്ക്ക് കുനിഞ്ഞ ശിരസുമായാണ് എനിക്കു നില്ക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്.

പക്ഷേ അപ്പോഴും മറ്റൊരു വശത്തേക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. റോബിൻ എന്ന വ്യക്തി ഒരു പുരോഹിതനായതുകൊണ്ടല്ല ഈ കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തത്. മറിച്ച് മനസാക്ഷിയില്ലാത്തൊരാൾ പുരോഹിതനായതുകൊണ്ടോ, ജീവിതവഴിയിൽ തിന്മയുടെ സ്വാധീനത്താൽ പൌരോഹിത്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധി നഷ്ടപ്പെടുത്തി മനസാക്ഷി മരവിച്ചുപോയതുകൊണ്ടോ ആണ്. എന്നാൽ മാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വിസ്താരങ്ങളിൽ പൌരോഹിത്യവും അതു പേറുന്ന പുരോഹിതരും മുഴുവൻ അധാർമ്മികത നിറഞ്ഞതാണെന്ന ചിന്ത പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു പുരോഹിതനെന്ന നിലയ്ക്ക് ഈ അന്യായമായ വിധിയുടെ ഭാരംപേറാൻ മനസില്ലാത്തതുകൊണ്ടും അതിനെതിരേ പ്രതികരിക്കേണ്ടതു കടമയാണെന്നു ചിന്തിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാണ് ഈ വാക്കുകൾ കുറിക്കുന്നത്. വേറെയേതെങ്കിലും ജീവിതാവസ്ഥയിലുള്ളവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഇതുപോലുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചാൽ അവരുൾപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ അധർമ്മികളായി ചിത്രീകരിക്കേണ്ടി വന്നാലെങ്ങനെയിരിക്കും. ഇപ്പോൾ കത്തോലിക്കാ പൌരോഹിത്യത്തിനെതിരെയും പുരോഹിതർക്കെതിരെയും പൊങ്കാലയിടുന്നവരുടെ അഡ്രസ് അപ്പോഴെങ്ങനെയായിരിക്കും? എന്തും എഴുതാനും വിളിച്ചുപറയാനും ഇപ്പോൾ സോഷ്യൽ മീഡിയായും മറ്റു വഴികളുമൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു കരുതി യാതൊരു ന്യായവുമില്ലാത്ത പ്രസ്താവനകൾ നടത്തുന്നത് പീഡനംപോലെതന്നെയുള്ള ഒരുതരം വൈകൃതമാണ്.
പിന്നെ, ഇങ്ങനെ പൌരോഹിത്യത്തെയും പുരോഹിതരേയും തുണിയുരിഞ്ഞ് പൊതുജനമദ്ധ്യത്തിൽ നിറുത്തുമ്പോൾ ചിലർക്ക് പാഷാണം ഷാജിയേപ്പോലെ “ഒരു മനസുഖം” കിട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ തുടർന്നുകൊള്ളുക നിങ്ങളുടെ കലാപരിപാടി…

അതുപോലെ റോബിന്റെ കൂടെ കൂട്ടുപ്രതികളായി പോലീസ് സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മറ്റു ചില വ്യക്തികൾക്കുമുണ്ട് തെറിയഭിഷേകം. എന്നാൽ കൂട്ടുപ്രതികളായി ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ അത് ഏറ്റെടുത്തിട്ടില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, തങ്ങളുടെ ഭാഗം വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് പത്രക്കുറിപ്പ് ഇറക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ കുറ്റം ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ കുറ്റം ചെയ്തെന്നു തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അവരെ കുറ്റവാളികൾ എന്ന് വിളിക്കാൻ ആർക്കാണവകാശം? അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നവർ ഏതു കൊമ്പത്തുള്ളവരാണെങ്കിലും അത് അധാർമ്മികം തന്നെയാണ്. കുറേപ്പേരുടെ കൈയടി കിട്ടാൻ ഇതുപോലെ എന്തും വിളിച്ചുകൂകുന്നവർ നടത്തുന്നതും പീഡനംതന്നെയല്ലേ…?

പൌരോഹിത്യത്തിൽ പങ്കുചേർത്തതിൽ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ടും പുരോഹിതനായി ആത്മാഭിമാനത്തോടെ തുടർന്നും ജീവിക്കാൻ കൃപ നല്കണെയെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടും ഞാൻ ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. “മനസുഖം” വേണ്ടവർക്ക് ഇതിന്റെ അടിയിൽ തുടരാം നിങ്ങളുടെ പൊങ്കാലയുത്സവങ്ങൾ…

പ്രവാചകശബ്ധം

Posted: ഡിസംബര്‍ 15, 2016 in ആത്മീയം

കത്തോലിക്കാസഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങളെയും പഠനങ്ങളെയും ഹൃദയത്തോടു ചേർത്തുപിടിക്കുക മാത്രമല്ല അത് ധൈര്യപൂർവം സമൂഹത്തിലേയ്ക്ക് പ്രസരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുകയെന്ന തന്റെ ഇടയനടുത്ത ദൌത്യത്തോട് എന്നും സത്യസന്ധത പുലർത്തുന്ന മാർ മാത്യു ആനിക്കുഴിക്കാട്ടിൽ പിതാവ് “തിരുപ്പിറവിയും ശിശുക്കളുടെ ജനനവും” എന്ന പേരിൽ ക്രിസ്തുമസിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇടുക്കി രൂപതയിലെ വിശ്വാസികൾക്ക് നല്കിയ ഇടയസന്ദേശം ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രവാചകശബ്ദമാണ്. എന്നാൽ ആ സർക്കുലറിന്റെ പല പേജുകളിൽനിന്ന് പല വാക്കുകൾ തെരഞ്ഞെടുത്ത് ഒരു വാചകമായി രൂപപ്പെടുത്തി ‘ക്രിസ്ത്യാനികൾ മത്സരബുദ്ധിയോടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കണമെന്ന്’ ഇടുക്കി ബിഷപ്പ് ആഹ്വാനം ചെയ്തു എന്ന് സോഷ്യൽമീഡിയായിലും മറ്റുചില മാധ്യമങ്ങളിലും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും അതിന്റെ പേരിൽ അഭിവന്ദ്യ പിതാവിനെ അവഹേളിക്കുന്ന തരത്തിൽ ട്രോളുകൾ നിരത്തുകയും ചെയ്ത തികച്ചും അധാർമ്മികമായൊരു മാധ്യമവേല കഴിഞ്ഞദിവസങ്ങളിൽ കാണുവാനിടയായി.

പിതാവിനെ സമൂഹമദ്ധ്യത്തിൽ അവഹേളിതനാക്കാൻ ചിലർ അത്തരം വൃത്തികെട്ട വഴികൾ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ ചില വിശ്വാസികളും അതേറ്റുപാടുകയും സോഷ്യൽമീഡിയായിലൂടെ ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്തതായി കണ്ടു. സ്വന്തം അപ്പൻ മക്കൾക്ക് നന്മയുടെ പാത ഗുണദോഷിക്കുമ്പോൾ മാറിനിന്ന് കൊഞ്ഞനംകുത്തുന്ന മക്കൾ എല്ലാ കാലത്തും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇതൊരത്ഭുതമൊന്നുമല്ല. പക്ഷെ ആരെങ്കിലും സത്യവിരുദ്ധമായ പ്രസ്താവനകൾ നടത്തി ബോധപൂർവം ഒരു വ്യക്തിയെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അതിനു കുടപിടുച്ചുകൊടുക്കുന്ന ചിലരുടെയെങ്കിലും ശൈലി അന്തസിനു നിരക്കാത്തതാണ്.

ഒരുപക്ഷെ കഴിഞ്ഞകാല രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇടുക്കിമെത്രാൻ ചിലരുടെയെങ്കിലും ഒരു ടാർജെറ്റ് ആയിരിക്കാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെയായിരിക്കും അവസരം കിട്ടുമ്പോളും അവസരമുണ്ടാക്കിയും പിതാവിനെതിരെ മാധ്യമവാർത്തകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ വിശ്വാസികളെന്നഭിമാനിക്കുന്നവരും അവരുടെ പക്ഷംചേരുന്നതാണ് നിർഭാഗ്യകരം.

പക്ഷെ കല്ലേറ് സ്വീകരിക്കുകയെന്നത് സത്യത്തിന്റെ പക്ഷത്തുനില്ക്കുന്നവന്റെ അവകാശമാണ് എന്ന ബോദ്ധ്യമാണ് അഭിവന്ദ്യ പിതാവിനെ നയിക്കുന്നത് എന്ന് കാലാകാലങ്ങളിൽ വിവിധ വിഷയങ്ങളോട് അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്ന ഉറച്ച നിലപാടുകളും വാക്കുകളും തെളിയിക്കുന്നു. അതിനാൽ സഭയുടെ മനസാക്ഷിയുടെ ആ സ്വരത്തെ തളർത്തുവാൻ ഇപ്രകാരമുള്ള കുത്സിതശ്രമങ്ങൾക്കാവില്ലെന്ന് കാലം ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തും.

വിശ്വാസികളായിട്ടുള്ളവരോട് ഒരപേക്ഷമാത്രം. ഇതുപോലുള്ള സത്യവിരുദ്ധമായ പ്രചാരണങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കണമെന്നു പറയുന്നില്ല. കാരണം അപ്രകാരമുള്ള പ്രതികരണമൊക്കെ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് ഉണ്ടാകേണ്ടതല്ല. അതു സഭയെയും സത്യത്തെയും സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ സത്യമായ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവരായ നമുക്ക് ഇതുപോലുള്ള സത്യങ്ങളുടെ പ്രഘോഷണങ്ങളെ വന്ദിച്ചില്ലെങ്കിലും നിന്ദിക്കാതിരിക്കാം. കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ബോദ്ധ്യങ്ങൾ തന്റെ അജഗണത്തിനുള്ള സന്ദേശമായി നല്കിയ അഭി. പിതാവിന്റെ സർക്കുലർ അതിന്റെ പൂർണരൂപത്തിൽ ഇടുക്കി രൂപതയുടെ ബുള്ളറ്റിനിലും രൂപതയുടെ വെബ്സൈറ്റിലും ലഭ്യമാണ്. താല്പര്യമുള്ളവർക്കുവേണ്ടി അതിന്റെ പൂർണരൂപം താഴെകൊടുക്കുന്നു.
————————
മാർ മാത്യു ആനിക്കുഴിക്കാട്ടിൽ പിതാവിന്റെ ഇടയലേഖനത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണരൂപം
“ശിശുക്കള്‍ എന്‍റെയടുത്തു വരാന്‍ അനുവദിക്കുവിന്‍. അവരെ തടയരുത്” (മത്താ. 19:14)
ഈശോമിശിഹായില്‍ പ്രിയ സഹോദരീ സഹോദരന്മാരേ,
ആധുനിക ലോകം വച്ചു നീട്ടുന്ന പദ്ധതികള്‍ സ്വീകരിക്കുകയും പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കുകയും ചെയ്ത നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ ഇന്നു ദുരിതങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ നിസ്സഹായരാവുകയാണ്. ജീവന്‍റെ തിരുക്കൂടാരങ്ങളാകേണ്ടതിനുപകരം മരണ സംസ്കാരത്തിന്‍റെ ഇരിപ്പിടങ്ങളായി മാറിയ കുടുംബങ്ങളില്‍, ശിശുക്കള്‍ തിരസ്ക്കരിക്കപ്പെടുകയും വാര്‍ദ്ധക്യം ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമാവുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍, ജീവനെ സംബന്ധിച്ച ദൈവിക പദ്ധതിയും സഭാപ്രബോധനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി ഉത്തമ കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍ നമുക്കേവര്‍ക്കും കടമയുണ്ട്. “ഈ ജനം സഖ്യമെന്ന് വിളിക്കുന്നതിനെ നിങ്ങള്‍ സഖ്യമായി കരുതുകയോ ഈ ജനം ഭയപ്പെടുന്നതിനെ ഭയപ്പെടുകയോ ചെയ്യരുത്. പരിഭ്രമിക്കുകയുമരുത്. (ഏശയ്യ 8:12).
കാരുണ്യവര്‍ഷാചരണത്തിലൂടെ ജീവകാരുണ്യ ശുശ്രൂഷകള്‍ വിലമതിക്കപ്പെടുകയും ശുശ്രൂഷകര്‍ ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതു വളരെ നല്ലതുതന്നെ. എന്നാല്‍, നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളില്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ട, ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടേണ്ട, സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ജീവിതങ്ങള്‍ തിരസ്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നതു കാണുമ്പോള്‍, അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാനാവില്ല. നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ കുടിയേറ്റത്തിന്‍റെ ദുരിതങ്ങളിലും, ദാരിദ്ര്യത്തിലും, ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങളോ, ആരോഗ്യപരിപാലന സംവിധാനങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിലും, ഒരു ജീവനെപ്പോലും ഗുണമോ എണ്ണമോ നോക്കി തിരസ്ക്കരിക്കുകയോ, നശിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. ദൈവവിശ്വാസത്തിലും ദൈവാശ്രയ ബോധത്തിലും അടിയുറച്ചവരായതിനാല്‍ “കര്‍ത്താവിന്‍റെ ദാനമാണ് മക്കള്‍; ഉദാരഫലം ഒരു സമ്മാനവും” (സങ്കീ 127:3) എന്ന ബോദ്ധ്യത്തോടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്വീകരിച്ച് സംരക്ഷിച്ചു.
എന്നാലിന്ന് ഭൗതികനേട്ടങ്ങളും സുഖസൗകര്യങ്ങളും വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ദൈവാശ്രയത്വബോധവും, വിശ്വാസവും ക്ഷയിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ ദൈവദാനമായ ജീവന്‍, ഒരു ഭാരമായി കരുതി തിരസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു! “നന്മയെ തിന്മയെന്നും തിന്മയെ നന്മയെന്നും വിളിക്കുന്നവനു ദുരിതം” (ഏശയ്യ 15:20). ശിശുക്കളെ ദൈവത്തിന്‍റെ അനുഗ്രഹമായും ഭാവിയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളായും കരുതി സ്വീകരിക്കേണ്ടതിനു പകരം, തങ്ങളുടെ സ്വൈര്യജീവിതത്തിനും സ്വാര്‍ത്ഥ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കും മക്കള്‍ തടസ്സമായേക്കുമെന്ന് ഭയന്ന് ജീവനെ നശിപ്പിച്ച എത്രയോ മാതാപിതാക്കള്‍ ഇന്നു ദുരിതം പേറി ദുഃഖിതരായി കഴിയുന്നു! “കര്‍ത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്‍റേതല്ലാത്ത പദ്ധതികള്‍ നടപ്പിലാക്കുകയും, എനിക്ക് അഹിതമായ സഖ്യം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്ത് പാപം കുന്നുകൂട്ടിയ അനുസരണമില്ലാത്ത സന്തതികള്‍ക്കു ദുരിതം (ഏശയ്യ 30:1).
ജനപ്പെരുപ്പം നിയന്ത്രിക്കണമെന്നും, ജനസംഖ്യ വര്‍ദ്ധിച്ചാല്‍ അപകടമാണെന്നും പഠിപ്പിക്കാന്‍ പലരും ഉത്സാഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍, പ്രകൃതിയില്‍ കാട്ടുപന്നിയോ, തെരുവുനായ്ക്കളോ, വന്യമൃഗങ്ങളോ വര്‍ദ്ധിച്ചാല്‍ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനേക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങ് ശക്തമായി ജനസംഖ്യാ വര്‍ദ്ധനവ്‌ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് വാദിക്കുന്നവര്‍ ഓര്‍ക്കണം തങ്ങളും ജനസംഖ്യയുടെ ഭാഗമാണെന്ന്. ജനസംഖ്യയുടെ ഗണത്തില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടതിനുശേഷം ഇവിടെ മറ്റാരും ജനിക്കരുത്, വളരുത് എന്ന് പറയുന്നവര്‍ അഹങ്കാരത്തിന്‍റെയും സ്വാര്‍ത്ഥതയുടെയും ആള്‍രൂപങ്ങളാവുകയാണ്. പുതിയൊരു ജീവന്‍ സ്വകരിക്കപ്പെടുന്നത് തടയാന്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ ഒരു മനുഷ്യനും അവകാശമില്ല.
“ഓരോ പുതിയ ജീവനും സ്നേഹത്തിന്‍റെ തികച്ചും സൗജന്യമായദാനം വിലമതിക്കാന്‍ നമ്മെ അനുവദിക്കുന്നു.” (സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം No. 166). ദൈവത്തിന്‍റെ സൃഷ്ടികര്‍മ്മത്തില്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം പങ്കാളികളാകേണ്ട ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍ സ്ഥിരമോ താല്‍ക്കാലികമോ ആയ കൃത്രിമ ജനനനിയന്ത്രണ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ ദൈവികപദ്ധതിയെ തകിടം മറിക്കുന്നതു വഴി കുടുംബത്തില്‍ ഉത്ക്കണ്ഠയുടേയും അസ്വസ്ഥതകളുടെയും വിത്തു വിതയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. “സ്നേഹിക്കുകയും ജീവനു ജന്മം നല്‍കുകയും ചെയ്യുന്ന ദമ്പതിമാര്‍ സ്രഷ്ടാവും രക്ഷകനുമായ ദൈവത്തെ വെളിപ്പെടുത്താന്‍ കഴിവുള്ള യഥാര്‍ത്ഥവും – സജീവവുമായ പ്രതിരൂപമാണ്” (സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം No. 11).
തങ്ങളുടെ പ്രത്യുത്പാദന ശേഷിയുടെ അവസാന നിമിഷംവരെയും ദാമ്പത്യ പ്രവൃത്തിയില്‍ ജീവനോടു തുറവിയുള്ളവരായിരിക്കേണ്ട ദമ്പതികള്‍ എത്രയോ രക്ഷകര്‍ ജന്മമെടുക്കേണ്ട ഉദരം ഊഷരഭൂമിയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു! “താല്‍ക്കാലികമോ, ജീവന്‍റെ പകരല്‍ നിരോധിച്ചിട്ടുള്ളതോ ആയ ഒരു ഐക്യത്തിനും സമൂഹത്തിന്‍റെ ഭാവി ഉറപ്പുവരുത്താനാവുകയില്ല.” (സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം No.52)..
“പിതാവായ ദൈവം തന്‍റെ സ്നേഹം കാണിക്കുന്ന മാര്‍ഗ്ഗമാണ് മാതാപിതാക്കന്മാരുടെ സ്നേഹം. അവിടുന്ന് ഓരോ ശിശുവിന്‍റെയും ജനനം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ആ ശിശുവിനെ ഉപാധികളില്ലാതെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അതിനെ സ്വതന്ത്രമായി സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.” (സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം No. 170). ദൈവികമായ ഈ ദൗത്യം ഏല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കള്‍‍ ദൈവത്തിന്‍റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരും, ദൈവപരിപാലനയുടെ നീട്ടപ്പെട്ട കരങ്ങളുമാകേണ്ടവരാണെന്ന സത്യം ഓരോ തിരുപ്പിറവിയാചരണവും നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവികപദ്ധതിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലിന് ഉത്തരം നല്‍കിയാല്‍ തന്‍റെ ജീവനും അഭിമാനവും നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും മറിയം ദൈവഹിതത്തിന് “ആമ്മേന്‍” പറഞ്ഞു.
തന്‍റേതല്ലാത്ത ഒരു ജീവനെ നശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ – മറിയത്തെ രഹസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കുക വഴി അമ്മയും ഗര്‍ഭസ്ഥശിശുവും സുരക്ഷിതരായിരിക്കാന്‍ – ജീവനോടുള്ള കാരുണ്യം പ്രകടിപ്പിച്ച യൗസേപ്പും ദൈവഹിതത്തിനു കീഴ്വഴങ്ങിയ മറിയവുമാണ് ഈശോമിശിഹായെ സ്വീകരിച്ചതും പരിപാലിച്ചതും. ദൈവഹിതത്തോടനുസരണം നല്‍കുന്ന ഓരോ സ്ത്രീയും ജീവനോടു കാരുണ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഓരോ പുരുഷനും തിരുക്കുടുംബത്തെപ്പോലെ രക്ഷകരെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നവരായി മാറുകയാണ്. “കുട്ടികളെ ജനിപ്പിക്കുകയും വളര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുകയെന്നത് ദൈവത്തിന്‍റെ സര്‍ഗ്ഗാത്മക പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്” (No. 29 സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം).
ഔദാര്യപൂര്‍വ്വകമായ പങ്കുവയ്ക്കലും ദൈവപരിപാലനയിലാശ്രയിച്ചുള്ള ജീവിതവും നയിക്കുന്ന ദമ്പതികള്‍ ഈ കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ വെളിച്ചമായി മാറേണ്ടവരാണ്. ശിശുക്കളെ തങ്ങളുടെ അവകാശമായല്ല, മറിച്ച് ദൈവനുഗ്രഹത്തിന്‍റെ അടയാളമായും നാളെയുടെ പ്രതിസന്ധികള്‍ക്കുത്തരം നല്‍കേണ്ട രക്ഷകരായും സ്വീകരിച്ച്, ശുശ്രൂഷിച്ച് സംരക്ഷിച്ചാദാരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഓരോ കുടുംബവും സഭയ്ക്കും സമൂഹത്തിനും പ്രതീക്ഷ നല്‍കുന്നത്. “വലിയ കുടുംബങ്ങള്‍ സഭയ്ക്ക് ഒരു സന്തോഷമാണ്. സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഫലപൂര്‍ണ്ണതയുടെ ഒരു പ്രകാശനമാണ്” (No. 167 സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം).
ദൈവപദ്ധതിയനുസരിക്കുന്ന മാതൃകാദമ്പതികളും കുടുംബങ്ങളും ഓരോ പ്രദേശത്തും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടണം. ജീവനെ ഔദാര്യത്തോടെയും ആദരവോടെയും സ്വീകരിക്കുവാനും ശുശ്രൂഷിക്കുവാനും കുടുംബങ്ങള്‍ ധീരത കാണിച്ചാല്‍ അനാഥമന്ദിരങ്ങളും, വൃദ്ധസദനങ്ങളും, ശിശുഭവനങ്ങളും അപ്രസക്തമാകും; അപ്രത്യക്ഷമാകും. അതായിരിക്കണം ഒരു സമൂഹത്തില്‍ പുളിമാവാകാന്‍ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞതിന്‍റെ അടയാളം.
“കുട്ടികള്‍ എന്ന മഹാദാനത്തോട് അടിസ്ഥാനപരമായി തുറവിയുള്ളവരായിരിക്കാന്‍ യുവദമ്പതിമാര്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടണം” (No. 223 സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആനന്ദം). ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍, നമ്മുടെ രൂപതയിലെ ഓരോ ഇടവകയും, ഓരോ കുടുംബവും ജീവസംസ്കാരത്തിനായുള്ള ഈ പ്രാദേശിക സഭയുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ പങ്കു ചേരാന്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ജീവന്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്നതില്‍ ദൈവികപദ്ധതിയോടു സഹകരിക്കുന്ന യുവദമ്പതികള്‍ക്കും, കുടുംബങ്ങള്‍ക്കുമായി ദൈവപരിപാലനയുടെ കരങ്ങള്‍ നീട്ടാം. ജീവകാരുണ്യ ശുശ്രൂഷയില്‍ എര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ജീവന്‍ ഫൗണ്ടേഷനും, വിന്‍സെന്‍റ് ഡി. പോള്‍ സൊസൈറ്റിയും സംയുക്തമായി വലിയ കുടുംബങ്ങള്‍ക്കായി പദ്ധതികള്‍ രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ അതിനോട് സഹകരിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കുവാന്‍ ഓരോ വ്യക്തിയും, കുടുംബവും, ഇടവകയും മത്സരബുദ്ധിയോടെ മുന്നോട്ടു വരണം.
ശിശുക്കള്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ട കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍ വിവാഹമെന്ന കൂദാശയിലേക്ക് യുവജനങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചയക്കണം. വിവാഹം തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നവരും, താമസിപ്പിക്കുന്നവരും നിഷേധിക്കുന്നവരുമെല്ലാം ജീവനെ തടയുന്നു; ശിശുക്കളെ തടയുന്നു; അതിനാല്‍ ജറമിയ പ്രവാചകന്‍റെ വാക്കുകള്‍ നമുക്ക് ഓര്‍ക്കാം: “വിവാഹം കഴിച്ച് സന്താനങ്ങള്‍ക്ക് ജന്മം നല്‍കുവിന്‍. നിങ്ങള്‍ടെ പുത്രീപുത്രന്മാരെയും വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുവിന്‍; അവര്‍ക്കും മക്കളുണ്ടാകട്ടെ. നിങ്ങള്‍ പെരുകണം. നിങ്ങളുടെ സംഖ്യ കുറഞ്ഞു പോകരുത്” (ജറമിയ 29:6).
ആഗതമാകുന്ന ക്രിസ്തുമസിന്‍റെയും നവവത്സരത്തിന്‍റെയും മംഗളങ്ങള്‍ ആശംസിച്ചുകൊണ്ട് ഏവരെയും പിതാവിന്‍റെയും + പുത്രന്‍റെയും + പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെയും നാമത്തില്‍ ഞാന്‍ ആശീര്‍വദിക്കുന്നു.

 

“വെറുതേയൊന്നു കളിച്ചുവച്ചുനോക്കിയതാ, അതങ്ങു ക്ലിക്കായി”. അടുത്ത കാലത്ത് ഒരു ഇടവകാതിർത്തിയിലെ ഒരു കുരിശടിയിൽ ആരംഭിച്ച നൊവേനയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അയൽപ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നുപോലും ധാരാളം ആളുകൾ വന്നുകൂടി അതൊരു വലിയ സംഭവമായിമാറിയതിനെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ വികാരിയച്ചന്റെ വായിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടതാണ് മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച വാക്കുകൾ. അച്ചൻ അല്പം തമാശ കലർത്തി പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും ഈ നാളുകളിൽ മത്സരബുദ്ധിയോടെ വിവിധയിടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുരിശടികളുടെയും നൊവേനകളുടെയും യഥാർത്ഥചൈതന്യം വ്യക്തമാക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു എക്സ്പ്രെഷൻ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല.

വിശ്വാസവും വിശ്വാസജീവിതശൈലിയും ഒരു പ്രത്യേക ദശാസന്ധിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണിത്. സാമൂഹികജീവിത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും അപരിത്യാജ്യമായി നിലകൊള്ളുന്ന കൈക്കൂലി നല്കലും ശുപാർശ ചെയ്യിക്കലും സാവധാനം വിശ്വാസജീവിതത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നുവോയെന്നു സംശയിക്കത്തക്കവിധമായിരിക്കുന്നു ചില വിശ്വാസാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ! ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധത്തെ നിർവചിക്കാൻ ഇന്നത്തെ സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ അളവുകോലുകൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ദൈവതിരുമുമ്പിൽ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനും അവിടുത്തെ പ്രസാദിപ്പിച്ച് കാര്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനും മനുഷ്യനിന്ന് അത്തരത്തിലുള്ള വഴികൾതന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. പലവിധ കാരണങ്ങൾ നിരത്തി അതിനെ അംഗീകരിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് വിശ്വാസികളെ നേർവഴിയിൽ നയിക്കാൻ കടപ്പെട്ട ഇടയന്മാരും മുമ്പിൽനിന്ന് അവരെ നയിക്കുന്നു! സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലെ ഇടവഴികളിൽ ഉണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഇടനിലക്കാരുടെ റോളുകളിൽ സഭയിലെ വിശുദ്ധരെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് അവർവഴി ദൈവംതമ്പുരാനിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും നേടിയെടുക്കാൻ പരക്കംപായുന്നവരായി ഇന്ന് വിശ്വാസികൾ രൂപപ്പെട്ടുവരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ സഭയുടെ വിശ്വാസജീവിതവഴിയിൽ വലിയ പ്രതിസന്ധി കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

കേരളത്തിൽ ഏതാനും വർഷങ്ങൾമുമ്പുമാത്രം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ചില കേന്ദ്രങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഭക്തജനപ്രവാഹം ഉണ്ടാകുന്നത് പ്രത്യേക കാര്യസാദ്ധ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയൊന്നുമല്ല, ആ വിശുദ്ധരോടുള്ള പ്രത്യേക സ്നേഹവും വണക്കവും പ്രകടിപ്പിക്കാനാണെന്നു പറഞ്ഞാൽ കേരളത്തിലെ തെരുവുനായപ്രശ്നം ഏതാനും പട്ടിവിരോധികൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഊഹക്കഥകളാണെന്നു പറയുന്നതുപോലെയുള്ള മണ്ടത്തരം ആയിരിക്കും അതും. നമ്മെ മൂക്കോളം മുക്കിക്കളയുന്ന വലിയ പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ പരിഹാരമന്വഷിച്ച് പരക്കം പായാതിരിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല. മനുഷ്യന്റെ ഈ നിസഹായാവസ്ഥയിൽ കൂടെനിന്ന് അവനെ രക്ഷയുടെ കച്ചിത്തുരുമ്പ് കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം അതിലൊരു കച്ചവടസാദ്ധ്യത കണ്ടുപിടിച്ച് അതിനുവേണ്ടി പലതും കളിച്ചുവയ്ക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ആത്മീയ സംസ്ക്കാരം സത്യവിശ്വാസത്തിന് എത്രമാത്രം കോട്ടംവരുത്തുന്നുവെന്ന് നാം ചിന്തിക്കണം.

ഒന്നാമതായി ഇതുപോലുള്ള ശൈലികൾകൊണ്ട് ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെ ശരിയായ സ്രോതസിൽനിന്ന് വിശ്വാസികൾ അകറ്റപ്പെടുന്നു. നാം മാദ്ധ്യസ്ഥ്യം അപേക്ഷിക്കുന്ന വിശുദ്ധാത്മാക്കൾ ആ പദവിയിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ഉപയോഗിച്ചതും ഇന്നും നമ്മുടെ അവകാശമായി സഭയിലുള്ളതുമായ വിശുദ്ധ കൂദാശകളെ ശരിയായി മനസിലാക്കുന്നതിലും അതിൽ പങ്കുചേരുന്നതിലും അതിന്റെ അത്ഭുതകരമായ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നതിലും വിശ്വാസികൾ പരാജയപ്പെടുകയാണ്. ആ വിശുദ്ധ കർമ്മങ്ങളൊക്കെ സഭയുടെ ഔദ്യോഗികമായ കാര്യങ്ങൾ, പക്ഷെ ജീവിത്തിൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രാപിക്കാൻ ചില നൊവേനകളും പ്രത്യേക അനുഷ്ഠാനങ്ങളും വേണമെന്ന ശൈലിയിലാണ് ഇന്ന് വിശ്വാസികൾ പലരും ചിന്തിക്കുന്നത്. ആ ചിന്തയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള പ്രതികരണങ്ങളും നടപടികളുമാണ് ചില അജപാലകരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും. അതിന്റെ ഫലമായി വി.കൂദാശകളെക്കാൾ ചില ഭക്താനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന തെറ്റായ ഒരു വിശ്വാസജീവിതശൈലി വളർന്നുവരുന്നുണ്ട് എന്നത് നാം കാണാതിരുന്നുകൂടാ.

മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രതിസന്ധി സത്യവിശ്വാസത്തിൽ ചില കലർപ്പുകൾ കടന്നു വരുന്നു എന്നതാണ്. സഭ ചിലരെ പ്രത്യേകമായി പേരുവിളിച്ച് അൾത്താരവണക്കത്തിനു മാറ്റി നിറുത്തുന്നത് എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന ബോദ്ധ്യമില്ലാതെ സഭയെക്കുറിച്ചും സഭയിലെ വിശുദ്ധരെക്കുറിച്ചും തെറ്റായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ പുലർത്തുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇന്നു ധാരാളമുണ്ട്. വിശുദ്ധരുടെ രൂപങ്ങളെ “പ്രതിഷ്ഠ”കളായി കാണുന്ന ഒരു ശൈലി അറിയാതെ വിശ്വാസത്തിൽ കടന്നു വന്നിട്ടുണ്ടോയെന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കാരണം സ്വന്തം ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ ഇരിക്കുന്ന വിശുദ്ധന്റെ രൂപത്തെക്കാൾ ചില പ്രത്യേകസ്ഥലങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രൂപങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദമെന്ന ചിന്തയുള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ മനുഷ്യർ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളിൽ ചില പ്രത്യേക സെന്ററുകളിലേയ്ക്ക് വണ്ടിയുംപിടിച്ച് എല്ലാ ആഴ്ചയിലും പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. രൂപങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥലമനുസരിച്ച് അവയ്ക്ക് ‘ശക്തി’ കൂടുകയും കുറയുകയും ചെയ്യുമെന്നാണോ?! യഥാർത്ഥത്തിൽ വിശുദ്ധരുടെ രൂപങ്ങളോ അതു സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളോ ആണോ ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെ സ്രോതസ്?! വിഗ്രഹാരാധനയിലേയ്ക്കു വഴുതിവീഴാവുന്ന അവസ്ഥയിലാണ് പലരുടെയും വിശ്വാസമെന്ന സത്യം നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

വീണ്ടും, ഇടവകകേന്ദ്രീകൃതവും ആരാധനക്രമാധിഷ്ഠിതവുമായ ഒരാത്മീയജീവിതശൈലി പൈതൃകമായി ലഭിച്ച നമ്മുടെ വിശ്വാസികളെ ഇന്ന് ഇടവകപ്പള്ളിയിൽനിന്നും ആരാധനക്രമത്തിൽനിന്നും പുറത്തേയ്ക്കിറക്കിവിടുന്ന ഒരവസ്ഥയാണ് സംജാതമാകുന്നത്. ഒരു ഇടവകയിലെ ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ അനുഭവങ്ങളെയും സമർപ്പിക്കേണ്ട വേദിയായി ഇടവകദൈവാലയത്തിന്റെ ബലിപീഠത്തെ അനുഭവിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥയിൽ അവർ ആശ്വാസവും അനുഗ്രഹവുംതേടി മറ്റുകേന്ദ്രങ്ങളിലേയ്ക്കു യാത്രയാകുന്നു.

ഈ കുറിപ്പുകൾകൊണ്ട് എന്നെ വിശുദ്ധരുടെ ശത്രുവും തീർത്ഥാടനവിരോധിയുമാക്കരുതേ. വിശുദ്ധരോടുള്ള വണക്കവും മദ്ധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥനയും വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള തീർത്ഥാടനങ്ങളും നമ്മുടെ സഭയുടെ നല്ല പാരമ്പര്യമാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് എനിക്കുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവയ്ക്കൊക്കെ ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന രൂപമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുമാത്രമാണ് ഞാൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രങ്ങൾ അതിന്റെ പ്രാധാന്യംകൊണ്ട് സ്വയം രൂപപ്പെട്ടുവന്നതാണ്. അവിടെ ജീവിച്ചതോ മരിച്ചതോ ആയ വിശുദ്ധ ജന്മങ്ങളുടെ സാന്നിദ്ധ്യംകൊണ്ട് വളർന്നുവന്ന കേന്ദ്രങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിന് വലിയ പരസ്യബോർഡുകളോ അത്ഭുതസാക്ഷ്യങ്ങളോ ഒന്നും ആവശ്യമായിരുന്നില്ല. വിശ്വാസജീവിതത്തിനു മാതൃകയായും അത് കുറവുകൂടാതെ ജീവിക്കാനുള്ള മാദ്ധ്യസ്ഥ്യം അപേക്ഷിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയും വിശ്വാസികൾ സ്വാഭാവികമായും അവിടേയ്ക്കു തീർത്ഥാടനങ്ങൾ നടത്തുന്നു. എന്നാൽ മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ ചില പ്രത്യേക ലക്ഷ്യങ്ങളോടെ പരസ്യങ്ങളുടെയും സാക്ഷ്യങ്ങളുടെയുമൊക്കെ അകമ്പടിയോടെ മത്സരബുദ്ധിയോടെ ‘കളിച്ചുവയ്ക്കുന്ന’ കേന്ദ്രങ്ങളാണ് ഇന്ന് ക്ലിക്കായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

സഭയിലെ ഈ പുതിയ പ്രതിഭാസത്തിന് ന്യായീകരണമായി ചിലരെങ്കിലും ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. ജനങ്ങൾക്ക് ഇടവകപള്ളിയിൽ ലഭിക്കാത്ത ചില പ്രത്യേക അനുഭവങ്ങളും അനുഗ്രഹങ്ങളും ഇതുപോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽപിന്നെ അതിനെ വിമർശിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോയെന്ന്. അതിനാൽ ഒരു വൈദികൻ എന്ന നിലയിൽ ഒരു മാപ്പപേക്ഷയോടെ ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

ഈശോയുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി അവിടുന്ന് തന്നെ നല്കിയിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധ കൂദാശകൾ വിശ്വാസികൾക്ക് ദൈവാനുഭവം പകരുന്ന വിധത്തിൽ പരികർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതിന്…

ഇടവകദൈവാലയവും അതിന്റെ ബലിപീഠവും അവിടുത്തെ ബലിയർപ്പണവുമാണ് ഇടവകയെ കുടുംബമായി രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് പകർന്നു നല്കാൻ കഴിയാത്തതിന്…

ജീവിതത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പ്രതിസന്ധികൾക്കുമെല്ലാം അർത്ഥവും ഉത്തരവും ലഭിക്കുന്ന വിധത്തിൽ വി.കുർബാനയർപ്പണം നടത്താൻ കഴിയാത്തതിന്…

 

സ്വാതന്ത്യദിനപ്പുലരിയിൽ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട ഒരു നോട്ടീസ് ആ ദിനത്തിന്റെ സർവ ചൈതന്യവും ചോർത്തിക്കളയുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. ഒന്നാം പ്രമാണത്തിനെതിരായതിനാൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഓണാഘോഷം നടത്തുകയോ പൂക്കളമിടുകയോ ചെയ്യരുത് എന്നതായിരുന്നു ആ നോട്ടീസിന്റെ ഉള്ളടക്കം. അസാധുവെന്ന് സഭയിലെ പണ്ഡിതന്മാർ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു സൂനഹദോസിന്റെ തീരുമാനവും ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഓണാഘോഷത്തിനെതിരായി അതിൽ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ കോട്ടയം ജില്ലയിലെ ഒരു ധ്യാനകേന്ദ്രത്തിൽനിന്നും ഓണാഘോഷത്തിനെതിരെ വിശ്വാസികളെ പ്രബോധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തെന്നു കേൾക്കുന്നു. പ്രബോധിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, ഏതെങ്കിലും ഇടവകയിൽ ഓണാഘോഷം നടത്തണമെന്ന് വികാരിയച്ചൻ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ അത് അനുസരിക്കരുതെന്നുകൂടി നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ടത്രേ! വികാരിയച്ചന്മാരെ വെറും കൂദാശത്തൊഴിലാളികളായി കാണുകയും ധ്യാനഗുരുക്കന്മാരെ സർവകൃപകളുടെയും ഉറവിടമായി പരിഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുറേ വിശ്വാസികൾക്കെങ്കിലും ഈ നിർദേശം സ്വീകാര്യമായിട്ടുണ്ടാകും.

വിദേശിയരിൽനിന്ന് രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്യം നേടിയ നമ്മുടെ രാജ്യം അപ്പോൾത്തന്നെ മതത്തിന്റെ പേരിൽ രണ്ടായി മുറിച്ച് നാം സങ്കുചിതത്വത്തിന്റെ അടിമകളാണെന്ന് അന്നുതന്നെ തെളിയിച്ചതാണ്. കാലമിത്രയും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ സങ്കുചിത മനോഭാവത്തിൽനിന്ന് എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമനസിലേയ്ക്ക് വളർന്ന അവസ്ഥയ്ക്കു പകരം വർഗീയതയുടെയും വിഭാഗിയതയുടെയും വിഷവിത്തുകൾ എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങളിലും പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്ന ആപത്ക്കരമായ കാഴ്ചയാണ് നമുക്കു മുമ്പിലുള്ളത്.

സത്യദൈവത്തെമാത്രമെ ആരാധിക്കാവൂ എന്ന ക്രൈസ്തവവിശ്വാസികളുടെ ഒന്നാംപ്രമാണത്തിനു വിരുദ്ധമാണ് ഓണാഘോഷമെന്ന പ്രചാരണം എത്ര വലിയ ആശയക്കുഴപ്പമാണ് വിശ്വാസികളുടെയിടയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നത്! മലയാളികളുടെ ദേശീയോത്സവമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന ഓണാഘോഷം ലോകത്തിന്റെ ഏതു മൂലയ്ക്കും ജീവിക്കുന്ന കേരളീയർക്കും സമൃദ്ധിയുടെയും ഐക്യത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും ആഘോഷമാണ്. പഞ്ഞക്കർക്കിടകം കഴിഞ്ഞുവരുന്ന ചിങ്ങമാസത്തിൽ ഈ ആഘോഷം നടക്കുന്നതിന്റെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലംതന്നെ ഇതു സമൃദ്ധിയുടെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും ഒരു സാംസ്കാരിക ആഘോഷമാണെന്നു തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. അതേസമയം ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിന് ഓണാഘോഷത്തോടനുബന്ധിച്ച് മതപരമായ മറ്റു ചില ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് വസ്തുതയാണ്.

നമ്മുടെ നാടിന്റെ മതപരമായ വളർച്ച അപകടകരമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലെത്തി നില്ക്കുകയാണ്. അന്യമതത്തെയും മതാനുയായികളെയും ശത്രുപക്ഷത്തു പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന തികച്ചും മതവിരുദ്ധമായ ഒരു മനോഭാവം ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പണ്ട് അയൽപക്കത്തുള്ള ഹൈന്ദവകുടുംബങ്ങൾ വിഷുവിന് സ്വാദിഷ്ടമായ പലഹാരമുണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവരുന്നത് മാതാപിതാക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ച് മക്കൾക്കു പങ്കുവച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങളനുഭവിച്ചത് സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും രുചി മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു മുസ്ലീം സുഹൃത്ത് അവരുടെ പെരുനാൾ ദിവസം അവരുടെ പ്രത്യേകഭക്ഷണം നന്നായി പാകംചെയ്ത് പള്ളിമുറിയിൽ കൊണ്ടുവരികയും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് അതു ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴും എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടത് സാഹോദര്യത്തിന്റെയും നന്മയുടെയും സൌഹൃദത്തിന്റെയും സ്വാദ് മാത്രമായിരുന്നു. അതുപോലെ പെസഹാനാളിലുണ്ടാക്കുന്ന ഇണ്ടറിയപ്പം അന്യമതസ്ഥരായ അയൽക്കാർക്ക് പങ്കുവച്ചിരുന്ന ഒരു നല്ല പാരമ്പര്യം ഇപ്പോഴും മനസിലുണ്ട്. ഈ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾ തുടരുവാനുള്ള ലാളിത്യം അവനവന്റെ മതവിശ്വാസത്തിൽ വല്ലാണ്ടങ്ങു “വളർന്ന” ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഇങ്ങനെയുള്ള പങ്കുവയ്ക്കൽ നടക്കുമ്പോഴും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ കലർപ്പുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ അന്നുള്ളവർ ജാഗ്രത പുലർത്തിയിരുന്നു എന്നതും നാം ഓർക്കണം. ഇണ്ടറിയപ്പവും വട്ടേപ്പവും ഇതരമതസ്ഥരുമായി പങ്കുവച്ചപ്പോഴും കുരിശപ്പം മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള വിശ്വാസികൾക്കുമാത്രം കൊടുക്കുവാനുള്ള വിവേകം മാതാപിതാക്കന്മാർ കാണിച്ചിരുന്നു. കാർന്നോന്മാരുടെ ഈ വകതിരിവാണ് ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മറ്റു മതവിശ്വാസികളുടെ സംസ്കാരത്തിൽനിന്ന് എന്തു സ്വീകരിക്കണം എന്തു സ്വീകരിക്കരുത് എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഇന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു കൂട്ടർ സങ്കുചിതമനോഭാവത്തിന്റെ തീവ്രതയിലേയ്ക്കൂളിയിട്ട് അന്യമതങ്ങളെയും അതിന്റെ സംസ്ക്കാരങ്ങളെയും പൂർണമായും പുറംതള്ളുമ്പോൾ മറ്റൊരു കൂട്ടർ സാംസ്കാരികാനുരൂപണമെന്ന ഭാവാത്മകമായ കാഴ്ചപ്പാടിനെ വ്യഭിചരിച്ച് തങ്ങളുടെ വിശ്വാസാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽപ്പോലും ഇതരമതവിശ്വാസങ്ങളുടെ ഘടകങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് എല്ലാം കുട്ടിച്ചോറാക്കുന്നു.

അടുത്തകാലത്ത് കൂടിവരുന്ന തീവ്രസ്വഭാവമുള്ള ചില അബദ്ധപ്രബോധനങ്ങൾ സത്യവിശ്വാസത്തെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം നാട്ടിൽ ഇപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്ന സാമുദായിക സൌഹാർദ്ദംകൂടി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന അവസ്ഥയിലേയ്ക്കെത്തുകയാണ്. വിശ്വാസം ജീവിച്ചനുഭവിച്ച നമ്മുടെ കാർന്നോന്മാർക്കുണ്ടായിരുന്ന ബോദ്ധ്യവും വിവേകവും വിശ്വാസം വിഷയമായി പഠിച്ചു പാസായ ചില ധ്യാനഗുരക്കന്മാർക്കെങ്കിലും ഇല്ലാതെ പോകുന്നത് സഭാധികാരികൾ അടിയന്തിരമായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്.

ഏതായാലും ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഓണമാഘോഷിക്കരുതെന്നു നിർദേശിച്ച ക്രൈസ്തവ പുരോഹിതനും ഹൈന്ദവരല്ലാത്തവർ രാജ്യം വിട്ടുപോകണമെന്നു പറഞ്ഞ ഹിന്ദുസന്ന്യാസിയും ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ ഇതരമതസ്ഥരോട് ചിന്താതീതമായ ക്രൂരത കാണിക്കുന്ന ഐഎസ് ഭീകരനും ഒരേ ഇനത്തിൽപ്പെടുന്നവരാണ്. അവരുടെ നിലപാടുകൊണ്ടുതന്നെ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുധാരയിൽനിന്ന് അവർ സ്വയം മാറി നില്ക്കുകയാണ്. അവരെ അവിടെത്തന്നെ നിറുത്താൻ പൊതുസമൂഹം നിദാന്തജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ജാതിമതഭേദമെന്യെ എല്ലാവരും സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഓണത്തപ്പനും ക്രിസ്മസ് അപ്പൂപ്പനുമൊക്കെ വെറും കോമാളികളല്ലെന്നു നാം ഓർമ്മിക്കണം; നമ്മുടെ മക്കളും തിരിച്ചറിയണം. അല്ലെങ്കിൽ മുകളിൽപറഞ്ഞ മതഭ്രാന്തന്മാരുടെ കൂടെച്ചേരുന്ന അനുയായികളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കും…

4 G ബ്രോക്കേഴ്സ്..

Posted: ഏപ്രില്‍ 19, 2016 in ആത്മീയം

 

“അച്ചോ, പണ്ടത്തെപ്പോലെ കേറിയിറങ്ങി നടന്നുള്ള കച്ചവടമൊന്നും ഇപ്പോഴില്ല. ഇനി ജീവിച്ചുപോകണമെങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ പഠിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ കൌൺസിലിംഗ് പഠിക്കണം!” വഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ പഴയൊരു വസ്തുവില്പന ബ്രോക്കറോട് കച്ചവടമൊക്കെ എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് കുശലം ചോദിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയതാണ് കൌതുകം ജനിപ്പിക്കുന്ന ഈ മറുപടി. ഇടനിലക്കാരന്റെ പടവലങ്ങാ പോലുള്ള നാവിൽനിന്ന് വീണ വാക്കുകൾ എന്നിൽ അല്പം ആകാംഷയുണർത്തി. “കമ്പ്യൂട്ടർ പഠിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് മനസിലായി. പക്ഷെ കൌൺസിലിംഗും കച്ചവടവുമായി എന്താ ബന്ധം?”

“അച്ചോ, കഴിഞ്ഞവർഷം ഇവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വസ്തുക്കച്ചവടം നടത്തിയത് രണ്ടു ബ്രദർമാരാ. ഒരു ധ്യാനവും കൌൺസിലിംഗും നടത്തിയാപ്പിന്നെ ചാകരയല്ലേ. ധ്യാനിക്കാൻ വരുന്നതു മുഴുവൻ വസ്തു വില്ക്കാനും വാങ്ങാനുമൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ‘തടസ’മുള്ളവരും വീടില്ലാത്തവരുമൊക്കെയാ. ഓരോ ധ്യാനവും കൌൺസിലിംഗും കഴിഞ്ഞ് ആ ‘തടസ’മുള്ള വസ്തുവും വീടുമൊക്കെ വാങ്ങിയും വിറ്റും അവരങ്ങു കൊഴുത്തു.” ബ്രോക്കറിന്റെ നാക്കിന് ബ്രേക്ക് നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഞാൻ സംസാരം ഉപചാരം പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു.

എന്നാൽ അയാളുടെ വാക്കുകളിൽനിന്ന് നമ്മുടെ മനസുകൾക്ക് പോറലുണ്ടാക്കുന്ന ചില ചീളുകൾ തെറിച്ചത് നാം തിരിച്ചറിയണം. ചില ധ്യാനഗുരുക്കന്മാരും കൌൺസിലിംഗുകാരും പുതിയ ചില കച്ചവട മേഖലകളിലേയ്ക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ കൈപിടിച്ച് കയറിപ്പോകുന്നുണ്ട് എന്ന സൂചന ഗൌരവമുള്ളതാണ്. ധ്യാനവും കൌൺസിലിംഗുമായി നടന്ന് ഇന്നു കോടികളുടെ കച്ചവടം നടത്താൻ ശേഷിയുള്ളവരായി ചിലരെങ്കിലും വളർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആ വളർച്ചയുടെ ചരിത്രവഴികൾ അന്വേഷിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ആദ്ധ്യാത്മിക മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് അല്മായർക്ക് ഭൌതിക സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കാൻ അവകാശമില്ലെന്ന് ആർക്കും പറയാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ അതിനുള്ള മാർഗമായി തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ശുശ്രൂഷകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതു ഗുരുതരമായ തിന്മ തന്നെയാണ്. ജീവിതപ്രതിസന്ധികളിൽ ആശ്വാസവും പരിഹാരവും തേടിവരുന്ന മനുഷ്യരുടെ വിശ്വാസത്തെ ചൂഷണം ചെയ്ത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ വെറും ബ്രോക്കറാക്കി മാറ്റി ലക്ഷങ്ങളുടെ കച്ചവടം നടത്തുന്നവരുടെ നടപടികളെ മുളയിലേ നുള്ളാൻ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവർക്കു സാധിക്കേണ്ടതാണ്. അല്ലെങ്കിൽ ആൾദൈവങ്ങളുടെയും ‘സത്യസഭ’കളുടെയും എണ്ണം ഇനിയും കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

അതോടൊപ്പം വിശ്വാസികളും ജീവിതവഴികളിലെ പ്രതിസന്ധികളെ “തടസ”ങ്ങളായി കണ്ട് അവ പരിഹരിക്കാൻ കുറുക്കുവഴികൾ തേടുന്നവരാകാതെ ശരിയായ വിശ്വാസചൈതന്യത്തോടെ അവയെ നോക്കിക്കാണാനും സമീപിക്കാനം കഴിവുള്ളവരാകണം . ആത്മാവും ആത്മീയതയും കച്ചവടത്തിന്റെ ഇടവഴികളാക്കുന്നവർക്കെതിരെ ജാഗ്രത പുലർത്തി ജീവിച്ച് അബദ്ധത്തിൽ പെടാതിരിക്കാൻ നമുക്കു ശ്രമിക്കാം…